Eg vert lett distrahert. Det er derfor eg sit og skriv i blogg i staden for å lese om nervecelleforbindelser på ultraintrikat engelsk. Det skal ikkje så mykje til då. Men det er og derfor eg har bestemt meg for kajakkpadling i staden for roing. Kajakk er så mykje meir anvendeleg. Og eg kjem antakelegvis ikkje til å konkurrera i roing likevel. Kajakk er lett å døyme seg vekk i, eg kan padle i ei brei elv og berre sjå på naturen medan eg glir med straumen. I går var det perfekte forhold for padling. Heilt stille på vatnet, kaldt, skumring og krystallklar himmel. Eg vil berre drøyme meg vekk, og plis plis kan eg la vere å lese om synapser og glutamatergiske nevroner? Eller for den saks skyld, Platons ontologiske teoriar?
Ingeborg ror! Kven hadde trudd det? At eg kvar tirsdag og torsdag skulle ta sykkelen fatt for å kome til Årungen rostadion, for øvreg Noregs einaste internasjonalt godkjente rostadion, og ro. I går rodde ho i 1,5 timar saman med Kari, og når me fekk dreisen på årene (noko som faktisk ikkje er så lett, og litt vondt om skoa er stilte inn feil...) så gjekk det fort, fort! Og Ingeborg som ikkje ei gong liker båtar! Me skal prøve å få til eit studentlag for å ro 8-manns båtar. Det går endå fortare. Herleg. Tenk å berre suse inn i solnedgangen på eit stille vatn. Du veit, lett motivert og engasjert, men eg er klar. Eg legg ut årene og drar.
